Dişeti Çekilmesinin Sınıflandırılması

Etyolojisinden bağımsız olarak dişeti çekilmelerinin sınıflamasında kullanılan bir sitstem'” hem çekilmenin niteliğini belirlemekte, hem de tedaviden sonra çekilmenin ne kadar kapatılacağı konusunda bilgi vermektedir. Diş eti çekilmelerinin tedavisinde kullanılan yöntemler arasında, saplı ve sapsız greft operasyonları, yönlendirilmiş doku rejenerasyonu ve rezorbe olan biyomateryaller yaygın şekilde kullanılmaktadır. Kullanılan yöntemler arasında subepitelyal bağ dokusu greftinin başarısı en yüksek olarak belirlenmekte ve doku renk uyumunun en iyi olduğu bilinmektedir.

ÖN DİŞ DOLGUSU RENKLENMESİ

ÖN DİŞ DOLGUSU RENKLENMESİ

Diş eti çekilmelerinin sınıflaması:

a) Tıp 1. Dişeti çekilmesi mukogingival sınıra ulaşmamıştır ve interdental alanda yumuşak doku ve alveol kemiği kaybı görülmemektedir. Bu tip çekilmelerde kök yüzeyinin cerrahi yöntemlerle tamamen kapatılması beklenir.

b) Tip 2. Dişeti çekilmesi mukogingival sınıra kadar ulaşmış veya geçmiştir ancak interdental alanda yumuşak doku ve alveol kemiği kaybı görülmemektedir. Bu tip çekilmelerde de kök yüzeyinin cerrahi yöntemlerle tamamen kapatılması beklenir.

c) Tip 3. Dişeti çekilmesi mukogingival sınıra kadar ulaşmış veya geçmiştir. İnterdental alanda yumuşak doku veya alveol kemiği kaybı mevcuttur veya kök yüzeyinin örtülmesini engelleyebilecek kadar konum bozukluğu vardır. Bu tip çekilmelerde de kök yüzeyinin cerrahi yöntemlerle tamamen kapatılması beklenmez ve kısmi örtülme elde edilebilir.

d) Dişeti çekilmesi mukogingival sınıra kadar ulaşmış veya geçmiştir. İnterdental alanda yumuşak doku veya alveol kemiği kaybı görülmekte ve/veya kök yüzeyinin örtülmesine engel miktarda dişte konum bozukluğu vardır. Bu tip çekilmelerde de kök yüzeyinin cerrahi yöntemlerle kapatılması beklenmez.

Bir cevap yazın